|
دلم تنگ شده است برای نسلی از جوان های مذهبی متعهد به انقلاب که هنوز روشنفکر نشده بود. نسلی از حزب اللهی ها که فکر نمی کرد سینما و فیلم دیدن از دایره احکام فقهی خارج است و ندیدن فیلم های خارجی مشکل دار به این دلیل که صحنه های برهنگی و مستهجن دارد تحجر است.
************************************************************** 1.دلم تنگ شده است برای همه آن حزب اللهی هایی که فیلم دیدن را کاری بیهوده می دانستند و سال به سال باید حاتمی کیایی یا مجید مجیدی فیلمی بیرون می دادند تا رفاقتی دور هم جمع می شدند و می رفتند سینما وسالن سینما را روی سرشان می گذاشتند و بر می گشتند. همان حزب اللهی هایی که فکر می کردند سینما رفتن یا اصلا فیلم دیدن، کار قرتی هاست و ما را چه به این کارها. همان هایی که مثلا فرق بین سینمای اروپا و آمریکا برایشان خنده دار بود و دو دسته فیلم ایرانی و خارجی بیشتر نمی شناختند. خوب یادم می آید که با خیلی هایشان، با تک تکشان از آنهایی که می شناختم، ساعت ها نشستم و حرف زدم و برایشان دلیل آوردم که بیایند طرف سینما. برایشان از "آقا" می گفتم که چقدر سینمای روز را دنبال می کند و تا به حال چقدر فیلم دیده است و برایشان از جبهه فرهنگی انقلاب می گفتم که تنهاست و آدم ندارد و فیلم های مذهبی و متعهد فروش نمی روند چون ماهایی که مخاطبانشان هستیم، نمی رویم فیلم هایشان را ببینیم و... . خیلی هایشان هم قانع می شدند. نظر خیلی هایشان هم تغییر می کرد. خیلی هایشان هم پوزخندی می زدند و رد می شدند. قربان آن پوزخند... . 2. دلم تنگ شده است برای نسلی از جوان های مذهبی متعهد به انقلاب و آرمان هایش که هنوز روشنفکر نشده بود. نسلی از حزب اللهی ها که فکر نمی کرد سینما و فیلم دیدن از دایره احکام فقهی خارج است و ندیدن فیلم های خارجی مشکل دار به این دلیل که سانسور نشده است و صحنه های برهنگی و مستهجن دارد تحجر است. کسی که این فیلم ها را به این دلیل نمی بیند حتما خودش مشکل دارد. فکر نمی کرد که یوسف پیامبر چون کارگردانی اش بد است، لایق مسخره شدن است. ده نمکی چون بلد نیست خوب دکوپاژ کند و یک زمانی هم "شلمچه" در می آورده است، جایش در سینما نیست و بهتر است همان چماقش را بزند. نسلی از حزب اللهی ها که اگر فصل سوم سریال "LOST" به دستش نمی رسید، شب می توانست راحت بخوابد. روی دیوار اتاقش عکس "تارانتینو" را نچسبانده بود و کتاب گفتگو با "آل پاچینو" جزو کتاب های محبوب قبل از خوابش نبود. 3. فاز قضیه را عوض کنید. جلوتر بروید. باید جلوتر بروید... . دلم تنگ شده است برای حزب اللهی هایی که مسجد می آمدند. عضویت در پایگاه بسیح برایشان ننگ نبود. شب پاس دادن توی خیابان برایشان خنده دار نبود. راهپیمایی می رفتند و تو صف ساندیس هم می ایستادند و شب های پنج شنبه حاج منصور "شابدولظیم"شان ترک نمی شد. 4. حتما باید به ساده انگاری و خشک مغزی متهم شوم. خودم می دانم. ولی حداقل اجازه دارم تردید کنم؟ شاید هم اشتباه باشد ولی الان دیگر خیلی وقت است که کسی را به سینما باز شدن دعوت نمی کنم؛ اشتباه می کردم که با آدم هایی که خیال می کردند سینما با اعتقادات و مذهبشان نمی خورد، وارد بحث می شدم تا به ایشان اثبات کنم که اینطور نیست. تجربه حداقل چند مورد مستقیم برای من این را اثبات می کند که حزب اللهی هایی که در دام سینما (بله، اسمش را می گذارم "دام") افتادند، خیلی زود سبک زندگی و کمی بعد سبک فکر کردنشان تغییر کرد. کلامم را خلاصه می کنم و همه فهم، با اصطلاحات خودمان: روشنفکر شدند آقا، روشنفکر. مقصر همه توضیحاتی که در بند 3 توضیحش دادم یا حداقل شروع همه این اتفاقات، با سینمایی شدن حزب اللهی ها بود. البته بنده با روشنفکرهای روشنفکر خیلی بهتر آبم داخل یک جوب می رود تا حزب اللهی های روشنفکر. 5. احمقانه است. ولی واقعیت گاهی احمقانه است. کاری نمی شود کرد.
|
